سفری به سرزمین شگفت غزلیات مولانا
عارفان را شمع و شاهد نیست از بیرون خویش
خون انگوری نخورده،باده شان هم خون خویش
ساعتی میزان آنی ، ساعتی موزون این
بعد از این میزان خودشو تا شوی موزون خویش
لنگری از گنج مادون بسته ای برپای جان
تا فروتر میروی هر روز با قارون خویش
یونسی دیدم نشسته برلب دریای عشق
گفتمش:«چونی؟»جوابم داد بر قانون خویش
گفت:«بودم اندراین دریا غذای ماهی ای
پس چو حرف نون خمیدم تا شدم ذاالنُّون* خویش»
زین سپس ما را مگو چونیّ و ازچون درگذر
چون ز چونی دم زند آنکس که شد بی چون خویش
باده غمگینان خورند وما ز می خوشدلتریم
رو، به محبوسان غم ده ، ساقیا افیون خویش
خون ما بر غم حرام و خون غم برما حلال
هر غمی کو گِردِ ما گردید،شد در خون خویش
باده گلگونه است بر رخسار بیماران غم
ما خوش از رنگ خودیم و چهره ی گلگون خویش
من نی ام موقوف نفخ صورهمچون مردگان
هر زمانم عشق جانی می دهد زَافسون خویش
دی منجم گفت :«دیدم طالعی داری تو سعد»
گفتمش:«آری،ولیک از ماه روزافزون خویش»
*:صاحب و یار ماهی ، لقب حضرت یونس پیامبر