چند وقت پیش یک سخنرانی واقعا  جالب از استیو جابز مدیرعامل و  موسس اپل ، پیکسار و ... دیدم که سال ۲۰۰۵ در دانشگاه استنفورد انجام داده.     متن سخنرانی را از اینجا بخوانید:

 من امروز خیلی خوشحالم که در  مراسم فارغ‌التحصیلی شما که در  یکی از بهترین دانشگاه‌هاي دنیا درس مي‌خوانید هستم. من هیچ وقت از دانشگاه فارغ‌التحصیل نشده‌ام. امروز مي‌خواهم داستان زندگی ام را برایتان بگویم. خیلی طولانی نیست و سه تا داستان است. اولین داستان مربوط به ارتباط اتفاقات به ظاهر بی ربط زندگی هست.  من بعد از شش ماه از شروع دانشگاه در کالج رید ترك تحصیل کردم ولی تا حدود یک سال و نیم بعد از ترك تحصیل تو دانشگاه مي‌آمدم و  مي‌رفتم و خب حالا مي‌خواهم براي شما بگویم که من چرا ترك تحصیل کردم. زندگی و مبارزه‌ي من قبل از تولدم  شروع شد. مادر بیولوژیکی من یک دانشجوي مجرد بود که تصمیم گرفته بود مرا در لیست پرورشگاه قرار بدهد که یک خانواده مرا به سرپرستی قبول کند.  او شدیداً اعتقاد داشت که مرا یک خانواده با تحصیلات دانشگاهی  باید به فرزندي قبول کند و همه چیز را براي  این کار آماده کرده بود.یک وکیل و  زنش قبول کرده بودند که مرا بعد از  تولدم ازمادرم تحویل بگیرند و همه چیز آماده بود تا اینکه بعد از  تولد من  این خانواده گفتند که پسر نمی خواهند و دوست دارند که دختر داشته  باشند. این جوري شد که پدر و مادر فعلی من نصف شب یک تلفن دریافت کردند که آیا حاضرند مرا به فرزندي قبول  کنند یا نه و آنان گفتند که حتماً.
 مادر بیولوژیکی من بعداً فهمید که  مادر من هیچ وقت از دانشگاه  فارغ‌التحصیل نشده و پدر من هیچ  وقت دبیرستان را تمام
  نکرده است. مادر اصلی من حاضر نشد  که مدارك مربوط به فرزند خواندگی مرا امضا کند تا اینکه آن‌ها قول دادند که مرا وقتی که بزرگ شدم حتماً به دانشگاه بفرستند.

 این جوري شد که هفده سال بعدش من وارد کالج شدم و به خاطر این که در آن موقع اطلاعاتم کم بود دانشگاهی را انتخاب کردم که شهریه‌ي آن تقریباً معادل دانشگاه استنفورد بود و پس انداز عمر پدر و مادرم را به سرعت براي شهریه‌ي دانشگاه خرج مي‌کردم بعد از شش ماه متوجه شدم که دانشگاه فایده‌ي چندانی برایم ندارد. هیچ ایده‌اي که مي‌خواهم  با زندگی چه کار کنم و دانشگاه چه جوري مي‌خواهد به من کمک کند نداشتم و به جاي این که پس انداز عمر پدر و مادرم را خرج کنم ترك تحصیل کردم ولی  ایمان داشتم که همه چیز درست مي‌شود. اولش یک کمی وحشت داشتم ولی الآن که نگاه مي‌کنم مي‌بینم که یکی از بهترین تصمیم‌هاي زندگی من بوده است. لحظه‌اي که من ترك تحصیل کردم به جاي این که کلاس‌هایی را بروم که به  آن‌ها علاقه‌اي نداشتم شروع به کارهایی کردم که واقعاً دوستشان  داشتم. زندگی در آن دوره خیلی براي من آسان نبود. من اتاقی نداشتم و کف اتاق یکی از دوستانم مي‌خوابیدم. قوطی‌هاي خالی پپسی را به خاطر  پنج سنت پس مي‌دادم که با آن‌ها غذا بخرم.  بعضی وقت‌ها هفت مایل پیاده روي مي‌کردم که یک غذاي مجانی توي کلیسا بخورم. غذا‌هایشان را دوست داشتم. من به خاطر حس کنجکاوي و ابهام درونی‌ام تو راهی افتادم که تبدیل به یک تجربه‌ي گران بها شد. کالج رید آن موقع یکی از بهترین تعلیم‌هاي خطاطی را تو کشور مي‌داد. تمام پوستر‌هاي دانشگاه با خط بسیار زیبا خطاطی مي‌شد و چون از برنامه‌ي عادي من ترك تحصیل کرده بودم، کلاس‌هاي خطاطی  را برداشتم. سبک آن‌ها خیلی جالب، زیبا، هنري و تاریخی بود و من خیلی از آن لذت مي‌بردم. امیدي نداشتم که کلاس‌هاي خطاطی نقشی در زندگی حرفه‌اي آینده‌ي من داشته باشد ولی ده سال بعد از آن کلاس‌ها موقعی که ما داشتیم اولین کامپیوتر مکینتاش را طراحی مي‌کردیم تمام مهارت‌هاي خطاطی من دوباره تو ذهن من برگشت و من آن‌ها را در طراحی گرافیکی مکینتاش استفاده کردم. مک اولین کامپیوتر با فونت‌هاي کامپیوتري هنري و قشنگ بود.  اگر من آن کلاس‌هاي خطاطی را آن موقع برنداشته بودم مک هیچ وقت فونت‌هاي هنري الآن را نداشت. هم چنین چون  که ویندوز طراحی مک را کپی کرد، احتمالاً هیچ کامپیوتري این فونت را نداشت. خب مي‌بینید آدم وقتی آینده را نگاه مي‌کند شاید تأثیر  اتفاقات مشخص نباشد ولی وقتی گذشته را نگاه مي‌کند متوجه ارتباط این اتفاق‌ها مي‌شود. این یادتان نرود شما باید به یک چیز ایمان داشته باشید، به شجاعتتان، به سرنوشتتان، زندگی تان یا هر چیز دیگري. این چیزي است که هیچ وقت مرا نا امید نکرده است و خیلی تغییرات در زندگی من ایجاد کرده است.  داستان دوم من در مورد دوست داشتن و شکست است. من خرسند شدم که چیزهایی را که دوستشان داشتم خیلی زود  پیدا کردم. من و همکارم هواز شرکت اپل را درگاراژ خانه‌ي پدر و مادرم وقتی که من فقط بیست سال داشتم شروع کردیم ما خیلی سخت کار کردیم و در مدت ده سال اپل تبدیل شد به یک شرکت دو بیلیون دلاري که حدود چهارهزار نفر کارمند داشت. ما جالب ترین مخلوق خودمان را به بازار عرضه کرده بودیم؛ مکینتاش. یک سال بعد از درآمدن مکینتاش وقتی که من فقط سی ساله بودم هیأت مدیره‌ي اپل مرا از شرکت  اخراج کرد. چه جوري یک نفر مي‌تواند از شرکتی که خودش تأسیس مي‌کند اخراج شود، خیلی ساده. شرکت رشد کرده بود و ما یک نفري را که فکر مي‌کردیم توانایی خوبی براي اداره‌ي شرکت داشته باشد استخدام کرده بودیم. همه چیز خیلی خوب پیش مي‌رفت تا این که بعد از یکی دو  سال در مورد استراتژي آینده‌ي شرکت من با او اختلاف پیدا کردم و هیأت مدیره از او حمایت کرد و من رسماً اخراج شدم. احساس مي‌کردم که کل دستاورد زندگی ام را از دست داده‌ام. حدود چند ماهی نمی دانستم که چه کار باید بکنم. من رسماً شکست خورده بودم و دیگر جایم در سیلیکان ولی نبود ولی یک احساسی در وجودم شروع به رشد کرد. احساسی که من خیلی دوستش داشتم و اتفاقات اپل خیلی تغییرش نداده بودند. احساس شروع کردن از نو. شاید من آن موقع متوجه نشدم اخراج از اپل یکی از بهترین  اتفاقات زندگی من بود. سنگینی موفقیت با سبکی یک شروع تازه جایگزین شده بود و من کاملاً آزاد بودم. آن دوره از زندگی من پر از خلاقیت بود. در طول پنج سال بعد یک شرکت به اسم نکست تأسیس کردم و یک شرکت دیگر به اسم پیکسار و با یک زن خارق العاده آشنا شدم که بعداً با او ازدواج کردم. پیکسار اولین ابزار انیمیشن کامپیوتر دنیا را به اسم توي استوري به وجود آورد که الآن موفقترین استودیوي تولید انیمیشن در دنیا ست. دریک سیر خارق العاده‌ي اتفاقات، شرکت اپل نکست را خرید و این باعث شد من دوباره به پل برگردم و تکنولوژي ابداع شده در نکست انقلابی در اپل ایجاد کرد. من با زنم لورن زندگی بسیار خوبی را شروع کردیم. اگر من از اپل اخراج نمی شدم شاید هیچ کدام از این اتفاقات نمی افتاد. این اتفاق مثل داروي تلخی بود که به یک مریض مي‌دهند ولی مریض واقعاً به آن احتیاج دارد. بعضی وقت‌ها زندگی مثل سنگ توي سر شما مي‌کوبد ولی شما ایمانتان را از دست ندهید. من مطمئن هستم تنها چیزي که باعث شد من در زندگی ام همیشه در حرکت باشم این بود که  من کاري را انجام مي‌دادم که واقعاً دوستش داشتم. داستان سوم من در مورد مرگ است. من هفده سالم بود یک جایی خواندم که اگر هر روز جوري زندگی کنید که  انگار آن روز آخرین روز زندگی تان باشد شاید یک روز این نظر به حقیقت تبدیل بشود. این جمله روي من تأثیر گذاشت و از آن موقع به مدت سی و سه سال هر روز وقتی که من توي آینه نگاه مي‌کنم از خودم مي‌پرسم اگر امروز آخرین روز زندگی من باشد آیا باز هم کارهایی را که امروز باید انجام بدهم، انجام مي‌دهم یا نه. هر موقع جواب این سؤال نه باشد من مي‌فهمم تو زندگی ام به یک سري تغییرات احتیاج دارم.  به خاطر داشتن این که بالآخره یک روزي من خواهم مرد براي من به یک ابزار مهم تبدیل شده بود که کمک کرد خیلی از تصمیم‌هاي زندگی ام را بگیرم چون که تمام توقعات بزرگ از زندگی، تمام غرور، تمام شرمندگی از شکست، در مقابل مرگ رنگی ندارند. حدود یک سال قبل دکترها تشخیص دادند که من سرطان دارم. ساعت هفت و سی دقیقه‌ي صبح بود که مرا معاینه کردند و یک
 تومور توي لوزالمعده‌ي من تشخیص دادند. من حتی نمی  دانستم که لوزالمعده چی هست و کجاي آدم قرار دارد ولی دکترها گفتند این
 نوع سرطان غیرقابل درمان است و من بیشتر از سه ماه زنده نمی مانم.  دکتر به من توصیه کرد  به خانه بروم و اوضاع را رو به ماه کنم. منظورش این بود که براي مردن آماده باشم و مثلاً چیزهایی که در مورد ده سال بعد قرار بود به بچه‌هایم بگویم در مدت سه ماه به آن‌ها یادآوري بکنم. این به این معنی بود که براي خداحافظی حاضر باشم. من با آن تشخیص تمام روز دست و پنجه نرم کردم و سر شب روي من آزمایش اپتیک انجام دادند. آن‌ها یک آندوسکوپ را توي حلقم فرو کردند که از معده‌ام مي‌گذشت و وارد لوزالمعده‌ام مي‌شد. همسرم گفت که وقتی دکتر نمونه را زیر میکروسکوپ گذاشت بی اختیار شروع به گریه کردن کرد  چون که او گفت که آن یکی از کمیاب ترین نمونه‌هاي سرطان لوزالمعده است و قابل درمان است. مرگ یک واقعیت مفید و هوشمند زندگی است. هیچ کس دوست ندارد که بمیرد حتی آن‌هایی که مي‌خواهند بمیرند و به بهشت وارد شوند. ولی با این وجود مرگ واقعیت مشترك در زندگی همه‌ي ما ست.  شاید مرگ بهترین اختراع زندگی باشد چون مأمور ایجاد تغییر و تحول است. مرگ کهنه‌ها را از میان بر مي‌دارد و راه را براي تازه‌ها باز مي‌کند. یادتان باشد که زمان شما محدود است، پس زمانتان را با زندگی کردن تو زندگی بقیه هدر ندهید. هیچ وقت  توي دام غم و غصه نیافتید و هیچ وقت نگذارید که هیاهوي بقیه صداي درونی شما را خاموش کند و از همه مهمتر این که شجاعت این را داشته باشید که از احساس قلبی تان و  ایمانتان پیروي کنید. موقعی که من سن شما بودم یک مجله‌ي خیلی خواندنی به نام کاتالوگ کامل زمین منتشر مي‌شد که یکی از پرطرفدارترین مجله‌هاي نسل ما بود این مجله مال دهه‌ي شصت بود که موقعی که هیچ خبري از کامپیوترهاي ارزان قیمت نبود  تمام این مجله با دستگاه تایپ و قیچی و دوربین پولوراید درست مي‌شد. شاید یک چیزي شبیه گوگل الآن ولی سی و پنج سال قبل از این که گوگل وجود داشته باشد. در وسط دهه‌ي هفتاد آن‌ها آخرین شماره از کاتالوگ کامل زمین را منتشر کردند. آن موقع من سن الآن شما بودم و روي جلد آخرین شماره‌ي شان یک عکس از صبح زود یک منطقه‌ي روستایی کوهستانی بود. از آن نوعی که شما ممکن است براي پیاده روي کوهستانی خیلی دوست داشته  باشید. زیر آن عکس نوشته بود

stay hungry stay foolish

این پیغام خداحافظی آن‌ها بود وقتی که آخرین شماره را منتشر مي‌کردند

  stay hungry stay foolish
 

 این آرزویی هست که من همیشه در مورد خودم داشتم و الآن وقت فارغ‌التحصیلی شما آرزویی هست که براي  شما مي‌کنم

-- 
This email was checked by Astaro Security Gateway anti virus and is clean.

هم ماشین، هم قایق، هم هواپیما و هم هلی‌کوپتر

یک طراح انگلیسی خوش‌ذوق خودرویی طراحی کرده که هیچ مانعی نمی‌تواند مانع از حرکت آن شود. خودروی هالو می‌تواند به هواپیما، هلی‌کوپتر و قایق نیز تبدیل شود و به سادگی به بیشترین سرعت‌های ممکن دست یابد.
 

طراحان تاکنون خودروهایی طراحی و ساخته‌اند که به قایق، هواپیما و حتی هلی‌کوپتر هم تبدیل می‌شوند؛ به این ترتیب چرا نتوان خودرویی ساخت که بتواند به همه این وسایل تبدیل شود؟

همین سوال، فیلیپ پالی انگلیسی را به فکر طراحی خودروی مفهومی هالو انداخت. اما قبل از آنکه نگاه دقیق‌تری به این خودرو داشته باشید، بدانید که این خودرو مفهومی جداشونده دارای قسمتی مرکزی است که بدون تغییر باقی می‌ماند و قسمت‌های دیگر به دور آن می‌چرخند. این بخش مرکزی به سادگی به وصله‌ها و ابزارهای دیگر متصل می‌شود که به نوبه خود، ایده‌ای منحصربه‌فرد و فوق‌العاده است.

 

 

این خودرو که دارای چهار صندلی است، از موتوری ترکیبی بهره می‌برد و می‌تواند به حداکثر سرعت 500 کیلومتر در ساعت برسد و تا 1127 کیلومتر نیاز به سوخت‌گیری نداشته باشد.
 

 

شتاب این خودرو بسیار بالاست، به طوری که رسیدن از سرعت صفر به 100 کیلومتربرساعت آن فقط 2.3 ثانیه به طول می‌انجامد.
 

در صورتی که وصله هالو 120 متصل شود، خودرو به یک هواپیمای جت تبدیل خواهد شد.
 

 

هالو 120 دارای دو موتور توربوفن Pratt and Whitney TF30-P-100 است که هر کدام نیروی پیشران 76.9 کیلونیوتن را تولید می‌کنند.
 

 

زمانی که این هواپیما در حالت پس‌سوز قرار بگیرد، قدرت رانش موتورها به 112 کیلونیوتن می‌رسد. هواپیمای هالو می‌تواند به حداکثر سرعت 2 ماخ (2 برابر سرعت صوت یا حدود 700 متر بر ثانیه)، برد 6هزار و 756 کیلومتر و بیشترین ارتفاع پروازی 66هزار پا (20هزار متری) دست پیدا کند.
 

 

البته در روزهایی که صاحبان میلیاردر این خودرو عجله نداشته باشند، می‌توانند به سراغ وصله هالو 46 بروند و خودروی خود را به هلی‌کوپتر تبدیل کنند. دو صندلی جلوی این خودر در آن زمان جایگاه خلبانان خواهد بود و در این حال مسافران می‌توانند به سادگی در عقب هلی‌کوپتر نشسته و از پرواز لذت ببرند.
 

 

در این حالت این هلی‌کوپتر می‌تواند به سرعت 185 نات، برد 833 کیلومتر و بیشترین ارتفاع پروازی 4هزار و 572 متری برسد.
 

 

در نهایت زمانی که شما بخواهید از روی آب عبور کنید باید به سراغ وصله هالو 22 بروید. در این حالت دو موج‌شکن مخصوص این اطمینان را می‌دهند که قایق شما هیچ‌گاه در حین حرکت دچار مشکل نخواهد شد.
 

 

طراحی خاص این قایق ما را به یاد قایق مفهومی و لوکس Strand Craft 122 می‌اندازد. بیشترین سرعت آن بین 55 تا 66 نات و برد قایق تا 2222 کیلومتر پیش‌بینی شده است.
 

 

پالی در این باره می‌گوید: «طراحی این خودرو با هدف گسترش مرزها برای کارخانه‌های خودروسازی است تا محدودیت‌ها در این زمینه کم‌رنگ‌تر شود. در طول دهه آینده تمایل برای ساخت این گونه خودروها افزایش پیدا خواهد کرد. در حالی که زیرساختارهای راه‌های جهانی محدودیت‌های زیادی در آینده خواهند داشت رقابت در عرصه هوایی بسیار مورد توجه قرار خواهد گرفت»